Τρίτη, 10 Φεβρουαρίου 2009

ΑΝ ΣΤΑΜΑΤΟΥΣΕΣ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ...

Κάποιο κρύο πρωινό του Γενάρη 
ένας άντρας κάθησε σε ένα κεντρικό σταθμό του
μετρό και ξεκίνησε να παίζει το βιολί του.
Έπαιξε για περίπου 45 λεπτά. Κατά τη διάρκεια
αυτών των 45 λεπτών, δεδομένου ότι ήταν ώρα
αιχμής, πέρασαν από μπροστά του αρκετές
χιλιάδες άνθρωποι, οι περισσότεροι
πηγαίνοντας στη δουλειά τους.
Τρία λεπτά μετά την έναρξη της μουσικής, ένας
μεσήλικος κύριος παρατήρησε ότι υπήρχε
ένας μουσικός που έπαιζε βιολί, τον κοίταξε
για λίγα δευτερόλεπτα και συνέχισε το
βιαστικό του βηματισμό. Ένα λεπτό αργότερα,
ο βιολιστής εισέπραξε το πρώτο του δολάριο,
από μία κυρία που το πέταξε στο καπέλο του
καθώς περνούσε από μπροστά του χωρίς να
σταματήσει καθόλου. Λίγο αργότερα κάποιος
ακούμπησε στον τοίχο και τον άκουσε για
λίγο, αλλά μετά κοίταξε το ρολόι του και
έφυγε βιαστικός. Πιό πολύ από όλους τους
περαστικούς, ασχολήθηκε μαζί του ένα
τρίχρονο αγόρι που ήθελε να σταματήσει για
να ακούσει, αλλά η μητέρα του τον τράβηξε
για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους.
Το παιδί κοιτούσε συνεχώς προς τα πίσω καθώς
απομακρυνόταν. Το ίδιο επαναλήφθηκε
και με άλλα παιδιά και τους γονείς τους, οι
οποίοι - χωρίς καμία εξαίρεση - τα τράβαγαν
για να συνεχίσουν το δρόμο τους .
Στα 45 λεπτά μουσικής, συνολικά σταμάτησαν
για να ακούσουν - έστω και για λίγο - μόνο 6
άνθρωποι. Περίπου 20 άνθρωποι έριξαν λεφτά
στο καπέλο καθώς συνέχιζαν να περπατούν,
χωρίς να ελαττώσουν την ταχύτητα του
βηματισμού τους. Η συνολική είσπραξη ήταν 32
δολάρια. Όταν η μουσική σταμάτησε και
υπήρξε σιωπή, κανείς δεν το πρόσεξε.
Κανείς δε χειροκρότησε, ούτε υπήρξε
κανενός άλλου είδους αναγνώριση.
Αυτό που δεν ήξερε κανείς ήταν ότι
ο συγκεκριμένος βιολιστής ήταν ο Joshua Bell,
ένας από τους καλύτερους μουσικούς του κόσμου,
και έπαιζε με ένα βιολί Stradivarius αξίας 3,5
εκατομμυρίων δολαρίων, κατασκευασμένο
από τον ίδιο τον Antonio Stradivari το 1713.
Δύο ημέρες νωρίτερα, ο Joshua Bell
είχε παίξει σε ένα κατάμεστο θέατρο της
Βοστώνης και η τιμή ενός κάτω του μετρίου
εισιτηρίου ήταν 100 δολάρια.
Ο Bell αμοίβεται με περίπου 1000 δολάρια το λεπτό!
Το συγκεκριμένο πείραμα, δηλαδή το να παίξει 
Ο Joshua Bell στο σταθμό του μετρό incognito,
οργανώθηκε από την εφημερίδα Washing
ton Post
και ήταν μέρος μιας κοινωνικής μελέτης περί 
του τι εκλαμβάνουμε ως σημαντικό, τι μας αρέσει,
και σε τι δίνουμε προτεραιότητα.
Η γενική περιγραφή του πειράματος ήταν:
« Σε ένα συνηθισμένο περιβάλλον,
σε μια ακατάλληλη ώρα, αντιλαμβανόμαστε το ωραίο;
Σταματάμε για να το ευχαριστηθούμε;
Αναγνωρίζουμε το ταλέντο
σε ένα μη αναμενόμενο περιβάλλον;»

14 σχόλια :

busy bee είπε...

Καλησπέρα! β.τ.μ.!
Φοβερό δεν είναι??
Θα ήθελα πάντως να δω κάποια σχετικά στοιχεία και συμπεράσματα, από ειδικούς όταν και αν το αναλύσουν!
Ωρα καλή!

ocean soul είπε...

διαβάζοντας , νομιζω ότι κατάλαβα το διασημο τέλος της ιστορίας.

δεν έχει να κάνει μονο με το χώρο και το χρόνο ,αλλά και με τα κοινωνικά δεδομένα του αποδεκτα ωραίου.

Πάντως μου έτυχε να ακουσω μουσικους του δρομου ,μπορεί να μη σταμάτησα για πολύ, αλλά φροντισα να ξαναπεράσω απο το ίδιο σημειο πάνω απο δυο φορές.

Ανώνυμος είπε...

Den ksero ti na po!!!!!!
eimaste anaisthitoi telika...
aksestoi, apolitistoi....adiaforoi....kai alla polla ...
ma kala den aggikse to paiksimo tou...den borei?
enas Joshua Bell kai me ena koino violi tha borouse na vgalei ixo, skepsou me ena Stradivari ti tha epaize...!!!!
eimai afoni!!!
propetis

Greek Rider είπε...

Πριν από 3 μέρες μου το είχε στείλει ένας φίλος αυτό σε e-mail (το ξένο κείμενο) και το είχα διαβάσει και μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση. Ήθελα και εγώ να το αναφέρω.

Και όμως είναι φοβερό, έτσι περνάει η ζωή από μπροστά μας χωρίς να το καταλαβαίνουμε, γι' αυτό λέει και ο Καβάφης ότι το ταξίδι είναι που μετράει και όχι ο τελικός προορισμός.

Ξεψυχάμε κάθε στιγμή που αναπνέουμε! Ζούμε καθόλου;;

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

busy bee

Πιστεύω οτι στη συγκεκριμένη περίπτωση δε χρειαζόμαστε τους ειδικούς. Τα συμπεράσματα πολλά αλλά το κυρίαρχο ένα. "Όποιος βιάζεται προσπερνάει όχι μόνο την ομορφιά αλλά και τη ζωή την ίδια". Γιατί η ομορφιά και η ζωή δεν βιάζονται καθόλου.

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

ocean soul

Έχει να κάνει με πολλά αλλά τον Bell τον έβαλαν να παίξει στο μετρό, εκεί που όλοι κατά κανόνα βιάζονται. Φαντάζομαι οτι αν έπαιζε Σαββατοκύριακο στο central park θα υπήρχαν πολλοί περισσότεροι που θα τον πρόσεχαν, ή έτσι ελπίζω τουλάχιστον.

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

προπέτης

Πίστεψέ το, αλήθεια είναι!

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

greek rider

Μάλλον, στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ζωή ήταν που στήθηκε μπάστακας κι εμείς που την προσπερνούσαμε σαν ηλίθιοι. Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι προλαβαίνουν πλέον να "ζήσουν" καθόλου.
Και όσοι το καταφέρνουν, μάλλον το κάνουν κατά διστήματα και στα κλεφτά.
Και δεν αναφέρομαι μόνο στους ανθρώπους των πόλεων, δυστυχώς!

AERIKO είπε...

Eμένα τώρα γιατί με ενοχλεί σε όλη αυτή την ιστορία ότι επρόκειτο για πείραμα;Θα μ'αρεσε αν έβγαινε μόνος του έτσι για την εμπειρία,για την τρέλλα του που λέμε...Στον κόσμο μου εγώ...!!χαχαχαχα...Ομορφο απογευματάκι Ηρακλή.:)

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

αερικό

Αν το έκανε μόνος του δεν θα το ξέραμε τώρα. Διά του πειράματος Μαρία μου έχουν γίνει μεγάλες ανακαλύψεις :)

BUTTERFLY είπε...

Εδω δεν το αναγνωριζουμε, δεν το εκτιμαμε και δεν το ευχαριστιομασετ καμια φορα ουτε σε καταλληλο περιβαλλον! Ειδες; Για αλλη μια φορα, η παιδικη αντιληψη ειναι πολυ πιο ακονισμενη απο τη δικη μας, των "ωριμων" ενηλικων...Ρε που καταντησαμε...

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

butterfly

Κι εμένα εκεί στάθηκε η προσοχή μου.
Στα παιδιά. Νομίζω οτι αυτό το στοιχείο του "πειράματος", η σύγκριση δηλαδή της αντίδρασης των παιδιών μ' εκείνη των μεγάλων, είναι το πιό σημαντικό και λέει πολλά.

Ανώνυμος είπε...

Ο μεγάλος Αντονιόνι στο "Blow Up" έχει τη σκηνή με τον David Hemmings να καταφέρνει μέσα στο χαμό των fans να παίρνει ένα κομμάτι της σπασμένης κιθάρας των Yardbirds και μόλις βγαίνει έξω από την συναυλιακή αίθουσα να το πετάει σαν άχρηστο στο δρόμο (το ίδιο κάνει και κάποιος περαστικός).Είναι αυτή η διαφορά στον τόπο και στη σημασία του ίδιου αντικειμένου.
Χαιρετισμούς από το Κερατσίνι.
Γιώργος

βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

Γιώργος

Άμα σπάσει η κιθάρα Γιώργο μου, τι να την κάνεις; Εγώ θα γούσταρα την κιθάρα των Yardbirds αλλά ολόκληρη. Όχι γιά να τη βάλω στη γυάλα αλλά γιά να παίζω (γιατί είχε και γαμώ τους ήχους).
Φιλιά απ' τα αυτόνομα Αστερούσια.