Τετάρτη, 11 Ιουνίου 2008

Ο ΚΑΘ' ΕΝΑΣ ΣΤΟ ΚΛΟΥΒΙ ΤΟΥ

Γνωρίσαμε τη γεύση και τη μυρωδιά της πίκρας
κάπου στα σύνορα της εφηβείας,
τότε που ότι γευόμασταν έμελλε ανεξίτηλο να μείνει.
Γραμμένο ήδη το χαρτί και υπογεγραμμένο,
μας το διαβάσανε συλλαβιστά
και μας το κάνανε κορνίζα.
Τίποτα δεν άλλαξε σε τούτο το φρενοκομείο.
Άρρωστοι και γιατροί,
κρατούμενοι και δεσμοφύλακες,
ο ένας με το πρόσωπο του άλλου, σε μιά διαδικασία
κονσερβοποίησης και συντήρησης
με μπερδεμένους ρόλους.
Τίποτα δεν άλλαξε.
Μέσα σε τούτο το απέραντο κλουβί
φτιάξαμε ο καθ' ένας το κλουβί του.

β.τ.μ.

3 σχόλια :

SAMAEL είπε...

...Και παίζοντας ο καθένας τον ρόλο του, γίναμε οι ρόλοι τελικά.
Ωστόσο ποτέ δεν πρέπει να ξεχνάμε το παιδί που είμασταν κάποτε και που στα μάτια του καθρεφτιζόταν το μέλον.

Βασιλιάς της μοναξιάς είπε...

Samael

Παιδιά είμαστε φίλε μου.
Παιδιά που απλά μεγαλώνουν, γερνάνε και πεθαίνουν.
Αυτοί που δεν βλέπουν το παιδί στον καθρέφτη είναι εκείνοι που γερνάνε στ' αλήθεια.
Κι αυτοί που δεν βλέπουν το κλουβί τους, είναι εκείνοι που δεν πρόκειται να δραπετεύσουν ποτέ απ' αυτό.

Spy είπε...

Το παραπάνω σχόλιό σου ακόμα ωραιότερο και δεικτικότερο και από το κείμενο.