Δευτέρα, 5 Οκτωβρίου 2009

ΠΕΡΙ ΕΛΠΙΔΑΣ

Μου έγραψε μια φίλη:

«Σε ένα καλύτερο αύριο ελπίζω.
Ξέρεις, νομίζω πως το χειρότερο που έχουν καταφέρει
οι κυβερνήσεις όλες από τη μεταπολίτευση και πέρα είναι
που έχουν κλέψει από τον κόσμο την ελπίδα!
Ζωή χωρίς ελπίδα είναι ζωή χαμένη»…

Εγώ πάλι, πιστεύω ότι το καλύτερο αύριο δεν έρχεται όταν απλά
ελπίζουμε να έρθει αλλά όταν το πάρουμε στα χέρια μας και το
φτιάξουμε εμείς οι ίδιοι. Γι’ αυτό και θεωρώ τη σκέτη «ελπίδα»
μια μορφή παραδοχής του ότι δε μπορούμε να αλλάξουμε
τη ζωή μας, οπότε απλά ελπίζουμε να την αλλάξουν κάποιοι άλλοι,
ή η τύχη, ή ο Θεός. Προτιμώ λοιπόν την έμπρακτη εφαρμογή των
όσων πιστεύω από το να ελπίζω και να κρέμομαι από τα τέτοια
του καθ' ενός και ειδικά όταν αυτός είναι πολιτικός.
Και αναφέρομαι φυσικά στο ατομικό επίπεδο, εκεί όπου
η επανάσταση και η αλλαγή είναι εφικτές. Γιατί στο επίπεδο
των μεγάλων συνόλων, η μοίρα του ανθρώπου έχει αποδειχτεί
μέχρι τώρα καταδικασμένη. Όλες οι επαναστάσεις αλλοτριώθηκαν,
μπαγιάτεψαν και τελικά απέτυχαν. Δεν ξέρω ποιά μορφή
θα μπορούσε να έχει μια μεγάλη επανάσταση που θα άλλαζε
ριζικά τον κόσμο και θα οδηγούσε τον άνθρωπο σε ένα καλύτερο
μέλλον αλλά, τουλάχιστον μέχρι τώρα, τέτοια επανάσταση
δεν έχει υπάρξει, μιάς και ο κόσμος πηγαίνει απ’ το κακό
στο χειρότερο. Το μόνο λοιπόν που μας απομένει, αν δεν έχουμε
σηκώσει τα χέρια ψηλά και αν πράγματι θέλουμε να αλλάξουμε
τη ζωή και το μέλλον μας, είναι η δράση σε ατομικό επίπεδο,
σε επίπεδο οικογένειας ή παρέας. Όταν ζούμε, για παράδειγμα,
μέσα στη μόλυνση «ελπίζοντας» πως μια κυβέρνηση θα πάρει
δραστικά μέτρα για να την μειώσει, μάλλον θα πεθάνουμε
με την ελπίδα. Όταν ζούμε στα όρια της φτώχιας «ελπίζοντας»
πως μια κυβέρνηση θα μας δώσει αυτά που δικαιούμαστε,
μάλλον θα πεθάνουμε απ’ την πείνα. Τι κάνουμε λοιπόν;
Παίρνουμε την παρέα μας ή την οικογένειά μας, φεύγουμε
απ’ τα σκατά και πηγαίνουμε να ζήσουμε κοντά στη φύση για να
έχουμε καθαρό αέρα να αναπνέουμε και καθαρά αυγουλάκια και
λαχανικά για να τρώμε. Και μην ακούσω ότι αυτό δεν είναι
εφικτό επειδή η δουλειά μας βρίσκεται στη χαβούζα.
Τη δουλειά μας στη χαβούζα, απλά την παρατάμε.
Υπάρχουν τόσες και τόσες τίμιες και καθαρές δουλειές
που μπορούμε να κάνουμε σε οποιοδήποτε μέρος επιλέξουμε
να ζήσουμε και μάλιστα δουλειές ξεκούραστες!
Κανείς δεν είπε σε κανέναν να παραιτηθεί από την τράπεζα
ή το γραφείο και να πάει στα 30 ή στα 40 του να σκάβει
με την τσάπα. Το έχουν κάνει πολλοί μέχρι τώρα, δίνοντας
το παράδειγμα, οπότε μπορεί να το κάνει όποιος θέλει.
Αρκεί να το θέλει στ’ αλήθεια και να μην είναι ανεπιστρεπτί
εθισμένος στη μιζέρια, την «ελπίδα» και τη μοιρολατρία.
Το ζητούμενο, όπως λέει και ο Diego Camacho, είναι η ατομική
συνοχή και η πνευματική ειρήνη. Η ηρεμία, η εξοχή, να δουλεύεις
το λιγότερο δυνατό, όσο είναι απαραίτητο για να μπορείς να ζεις,
να απολαμβάνεις την ομορφιά, τον ήλιο. Να απολαμβάνεις τη ζωή
με κεφαλαία και όχι τη ζωή με «πεζά». Να έχεις μια προσωπική
θεώρηση, να εφαρμόζεις τις ιδέες σου στην καθημερινότητα
στο μεγαλύτερο βαθμό, χωρίς να περιμένεις
πότε θα γίνει η επανάσταση.

4 σχόλια :

BUTTERFLY είπε...

Καλημερ Βασιλια!
Σταθηκε αφορμη το σχολιο μου για ομορφη συζητηση και χαιρομαι πολυ!
Συμφωνω με οσα λες...απλα θεωρω οτι οταν ο κοσμος ψηφιζει, υποτιθεται οτι επιλεγει καποιον για να τον εκπροσωπησει με τον καλυτερο δυνατο τροπο και με τους χειρισμους του να του εξασφαλισει ενα καλυτερο αυριο. Οταν υπαρχει 30% αποχη και επανω απο το μισο του πληθυσμου θεωρει οτι τιποτα δεν αλλαζει και ολοι ειναι ιδιοι, τοτε σημαινει οτι εχει χασει την ελπιδα του. Εγω την ελπιδα δεν τη θεωρω αδρανη, αντιθετα τη θεωρω κινητηριο δυναμη για να προσπαθησεις για κατι καλυτερο. Αν πιστευει ομως οτι το κατι καλυτερο ειναι ανεφικτο, τοτε ποιος ο λογος να προσπαθησεις; Ενω αντιθετα, αν εχεις ελπιδα, θα βαλεις τα δυνατα σου. Δεν νομιζω οτι κανεις (σοφρων εστω) περιμενει θαυματα απο το ΠΑΣΟΚ, νομιζω οτι θελουμε ολοι να δουμε καλη θεληση και πολλη και τιμια δουλεια, ωστε να μπορεσουμε στη συνεχεια να συμβαλουμε και εμεις ατομικα ο καθενας σε μια αναδιαμορφωση...εγω τουλαχιστον αυτο θα ηθελα...
Για αυτο και εμμενω στην αποψη μου,οτι ζωη χωρις ελπιδα ειναι ζωη χαμενη...

βασιλιας της μοναξιας είπε...

BUTTERFLY

Εγώ διαχώρησα το ατομικό απ' το συλλογικό επίπεδο. Έχεις δίκιο στο οτι αν πιστεύουμε οτι το κάτι καλύτερο είναι ανέφικτο, δεν υπάρχει λόγος να προσπαθήσουμε, ενώ αν έχουμε ελπίδα θα βάλουμε τα δυνατά μας, αλλά αν αυτό αφορά τις εκάστοτε εκλογές, με ποιόν τρόπο μπορείς να βάλεις τα δυνατά σου; Με το να καταψηφίσεις αυτόν που σε πούλησε και να εκλέξεις αυτόν που θα σε πουλήσει μετά; Συμφωνώ λοιπόν με όλα όσα λες, αλλά μόνο όσον αφορά το ατομικό επίπεδο, το επίπεδο της οικογένειας ή της παρέας. Μπορεί να είμαστε όλοι μας μέλη ενός λαού και μιάς κοινωνίας, αλλά αυτό που ζεί ο καθ' ένας μας είναι η δική του ζωή και όχι η ζωή των άλλων. Γι' αυτό και εξακολουθώ να επιμένω, να μην περιμένεις από κανέναν να αλλάξει προς το καλύτερο την ποιότητα της προσωπικής σου ζωής. Ούτε απ' τους πολιτικούς, ούτε απ' τις επαναστάσεις. Κάνε το μόνος σου. Και αυτό δεν είναι εγωιστικό, ούτε σημαίνει οτι δε νοιάζεσαι γιά τους άλλους. Αλλά όταν η ζωή της πλειοψηφίας των άλλων είναι μίζερη και κακής ποιότητας και εγώ δε μπορώ να κάνω τίποτα γι' αυτό, τότε συγγνώμη, αλλά θα κοιτάξω να αλλάξω τουλάχιστον τη δική μου.

BUTTERFLY είπε...

Καλημερα!
Νομιζω πως κατα βαση λεμε το ιδιο πραγμα.
Πιστευω ακραδαντα πως πρεπει ο καθενας να κανει ο,τι αισθανεται οτι μπορει εστω και λιγο να βελτιωσει τη ζωη του. Οταν μαλιστα ακουω καποιους να λενε "γιατι να το κανω αυτο; κανεις δεν το κανει" τρελαινομαι! Γιατι αν ο καθενας το εκανε για παρτη του και μονο, ο ενας θα γινοταν δυο, μετα εικοσι, εκατο και παει λεγοντας.
Σε θεμα εκλογων τωρα...
Πιστευω πως ενας ηγετης σωστος μπορει, οχι να αλλαξει τη ζωη των πολιτων, αλλα να τους δωσει τις κατευθυνσεις ωστε οι ιδιοι να γινουν μετοχοι και δημιουργοι της αλλαγης (βλ. Αναβρα).
Οταν λοιπον εκλειπει ενας τετοιος ηγετης, ο κοσμος χανει την ελπιδα του. Καλως η κακως (κακως κατ' εμε) ο ανθρωπος ειναι ζωο που λειτουργει σε αγελη κι εχει μαθει να νιωθει ασφαλεια εχοντας αρχηγο. Μονος του νομιζει οτι δεν μπορει να σταθει...ισως και να ειναι αληθεια.
Με την απαξιωση και την απελπισια των τελευταιων χρονων, δυο πραγματα συμβαινουν.
Οι βολεμενοι παραμενουν βολεμενοι, αναμασωντας την καραμελα οτι τιποτα δεν μπορει να αλλαξει.
Οσοι δεν ειναι βολεμενοι, πιστευουν αυτην την καραμελα, χανουν την ελπιδα τους κι ετσι αποδεχονται πως τιποτα δεν μπορει να αλλαξει...
Και το χειροτερο; Πιστευω ειλικρινα πως αυτος ακριβως ειναι ο σκοπος, πως δεν ειναι τυχαιο ολο αυτο. Θελουν ο κοσμος να χασει την ελπιδα του, θελουν να παψει να αναζητα κατι καλυτερο, ωστε να μπορουν να τον κατευθυνουν οπως επιθυμουν και οπως συμφερει...
Ειναι πολλα τα λεφτα Αρη...

Μεταξυ μας, αναρρωτιεμαι, μηπως ολοι αυτοι ξερουν κατι που δεν ξερουμε; Μηπως τελικα ειναι μυθος οτι δεν μπορεις να τα παρεις μαζι σου στο μεγαλο ταξιδι; Αν ειναι ετσι, γιατι κοπτονται τοσο πολυ για τη συσσωρευση πλουτου; Χμμμμ....

βασιλιας της μοναξιας είπε...

BUTTERFLY

Όντως, στην ουσία, λέμε το ίδιο με άλλα λόγια. Η τελευταία σου παράγραφος με έκανε κι εμένα να αναρωτιέμαι :)