Πέμπτη, 15 Οκτωβρίου 2009

Ο ΑΝΤΩΝΗΣ

Ξύπνησα το πρωί και είδα δίπλα μου μια άγνωστη γυναίκα.
Μπήκα σ' ένα άγνωστο μπάνιο, βγήκα απο ένα άγνωστο σπίτι
και πήγα στη δουλειά κάποιου άλλου.
Όλοι με φωνάζανε Αντώνη, αλλά εμένα δε με λέγανε Αντώνη...
Όλοι μου λέγανε καλημέρα, ενώ εμένα συνήθως δε μου λέει κανείς.
Κάθησα σ' ένα γραφείο, μου φέρανε και καφέ!
Όλοι έδειχναν να με σέβονται, μερικοί μου χαμογελούσαν πονηρά,
αλλά εγώ όλους αυτούς, πρώτη φορά τους έβλεπα στη ζωή μου.
Σχόλασα απ' τη δουλειά, είδα μια γκομενίτσα για καμιά ωρίτσα
και γύρισα σπίτι, στη γυναίκα μου και στα παιδιά μου,
που με χαρά αλλά και απορία τους έβλεπα για δεύτερη φορά στη ζωή μου.
Τα παιδιά κάνανε φασαρία και νευρίασα ενώ εγώ συνήθως δε νευριάζω.
Φάγαμε, ήπιαμε, είδαμε λίγο τηλεόραση και πήγαμε για ύπνο.
Δε θα 'χε περάσει κανένα μισάωρο όταν σηκώθηκα απ' το κρεβάτι.
Όλοι κοιμότανε και βγήκα στη βεράντα.
Κοίταξα το σπίτι μου που δεν το είχα ξαναδεί.
Δεν ήταν καν του γούστου μου. Καρακιτσαρία.
Ύστερα κοίταξα τα φώτα των αυτοκινήτων που περνούσαν
και σκέφτηκα πως η γυναίκα μου δε με άγγιξε όλη μέρα, ούτε και τα παιδιά.
Και στο γραφείο όλοι μου μιλούσαν αλλά κανείς δεν έδειχνε να είναι φίλος μου.
Μόνο εκείνη η ωρίτσα με τη γκομενίτσα άξιζε κάτι σήμερα τελικά.
Σκέφτηκα πως αύριο την ίδια ώρα, θα κάθομαι πάλι σ' αυτή τη βεράντα
και θα σκέφτομαι άλλη μια χαμένη μέρα της ζωής μου.
Άλλη μια μέρα που δεν είχα φίλους,
άλλη μια μέρα που δε μ' αγγίξανε η γυναίκα και τα παιδιά μου.
Άλλη μια μέρα που πέρασε μόνο και μόνο για να έρθει η επόμενη.
Κάρφωσα το βλέμμα μου στο πουθενά.
Και ξαφνικά όλα θολώσαν γύρω μου, δεν έβλεπα τίποτα και κανένα.
Ένοιωθα μόνο ένα απέραντο κενό που το έσπαζε αμυδρά το φως μιάς οθόνης.
Ένοιωσα να μην έχω πρόσωπο, ένοιωσα τόσο άχρηστος και τόσο μόνος.
Και μέσα σ' όλη αυτή τη ζάλη προσπαθούσα να κρατηθώ
απο εικόνες και αναμνήσεις που δεν ήτανε δικές μου.

Ξύπνησα το πρωί, χαιρέτησα τα παιδιά και τη γυναίκα,
άφησα στη θέση του το αμάξι του Αντώνη και πήγα σπίτι με το λεωφορείο.
Ανακούφιση με πλημμύρισε όταν αντίκρυσα τη γνωστή μου ακαταστασία.
Πήρα μία μπύρα απ' το ψυγείο και αφού ήπια δυό γερές γουλιές,
σκέφτηκα οτι ελπίζω να μην παρεξηγηθεί ο Αντώνης
αν μάθει όλο αυτό το μεταφυσικό που συνέβη.
Οτι έπαιξα με τα παιδιά του, κοιμήθηκα με τη γυναίκα του,
οδήγησα το αμάξι του, δούλεψα στη δουλειά του,
είδα τους συναδέλφους του και πήγα με τη γκόμενά του.
Αντιθέτως, πιστεύω οτι επειδή ο Αντώνης είναι απο 'κείνους
που συνεχώς διαμαρτύρονται οτι κανείς δεν τους καταλαβαίνει,
θα πρέπει να με ευγνωμονεί, γιατί τώρα υπάρχει κάποιος που τον καταλαβαίνει απόλυτα.
Αν δε ζήσω μιά μέρα απ' τη ζωή σου Αντώνη μου, πως να σε καταλάβω;

Β.τ.Μ.

15 σχόλια :

busy bee είπε...

Αντιλαμβάνομαι ότι η Σαντορίνι εμπνέει!...είμαι σίγουρος ότι περνάς καλά...τι διάολο VIP είσαι άλλωστε! :)

BUTTERFLY είπε...

Καταπληκτικο! Μια μερα στη θεση του αλλου...οχι μονο για να τον καταλαβουμε, αλλα για να εκτιμησουμε οσα θεωρουμε δεδομενα, για να δουμε πως δεν ειναι παντα "αξιοζηλευτη" η αλλη πλευρα!

βασιλιας της μοναξιας είπε...

busy bee

Ε, ολόκληρος βασιλιάς ήρθε στο νησί τους! Που να έβλεπες τα κόκκινα χαλιά και τη μπάντα της δημαρχίας στο λιμάνι!

βασιλιας της μοναξιας είπε...

BUTTERFLY

Ακριβώς έτσι! Και το ένα και το άλλο.

blogo είπε...

Γεια σου συναδελφε,
ειμαι ο Στεφανος, ειμαι 22 χρονων και σπουδαζω Δημοσιογραφια.Ειμαι απο το Ηρακλειο της Κρητης και σπουδαζω Αθηνα.
Μου αρεσει πολυ το blogging, με το οποιο ασχολουμαι αρκετο καιρo.Μου αρεσει πολυ να διαβαζω blogs και να γραφω στα δικα μου.Γενικα μου αρεσει το διαβασμα.Διαβαζω εφημεριδες, περιοδικα.Μου αρεσει επισης πολυ η τηλεοραση, το ιντερνετ, το σινεμα, το θεατρο και η μουσικη.Ακουω ποπ και ροκ μουσικη, ελληνικη και ξενη.
Εχω δυο blogs.
Το ενα ασχολειται με τα ελληνικα blogs: http://blogo-gr.blogspot.com
Το αλλο ασχολειται με την ελληνικη τηλεοραση: http://vlepo-tv.blogspot.com
Επισκεψου τα οταν μπορεις και αν θες βαλε τα στα links σου.Περιμενω σχολια, παρατηρησεις και προτασεις.
Ευχαριστω και καλη συνεχεια στο δικο σου blog.

coffeemug είπε...

Αναρωτιέμαι...πόσοι από εμάς ζουν ακριβώς έτσι;

βασιλιας της μοναξιας είπε...

coffeemug

Εγώ αναρωτιέμαι πόσοι απο εμάς αισθάνονται έτσι.

βασιλιας της μοναξιας είπε...

blogo

Γειά σου Στέφανε. Μόλις μπορέσω θα περάσω μιά βόλτα. Καλή συνέχεια.

korinoskilo είπε...

ειναι πολυ καλο να μπαινουμε στα ,,παπουτσια,, του αλλου .... μας κανει να καταλαβενουμε και αυτον και εμας...

πολυ πετυχιμενη αποδοση :)


την καλησπερα μου

βασιλιας της μοναξιας είπε...

korinoskilo

Το πρόβλημα είναι όταν ο άλλος φοράει τρία νούμερα μικρότερο παπούτσι από 'μας :)

Καλημέρα απ' την Κρήτη

korinoskilo είπε...

δες το αλλιως και οχι σαν προβλημα..... οτι τα φορας .. σε στενευουν..... και δεν τα ξαναφορας ... ή τα αποφευγεις τα πιο μικρα παπουτσια ;)


καλημερα απο θεςς :)

βασιλιας της μοναξιας είπε...

korinoskilo

Δηλαδή αυτούς τους καημένους που φοράνε μικρότερο νούμερο απο 'μας, δε θα τους καταλάβουμε ποτέ... :)

korinoskilo είπε...

εμεις τους καταλαβενουμε... αυτοι δεν θελουν να καταλαβουν οτι εχει και μεγαλυτερα νουμερα να φορεσουν ;)


καλησπερες απο πιο βορεια :)

βασιλιας της μοναξιας είπε...

korinoskilo

Σωστή άποψη!

(πόσο πιο βόρεια; έφτασες Σουηδία;)

korinoskilo είπε...

ε οοοοχι και τοσο πανω... να ισα 200 χιλ πιο περα πανω ;)
αντε φτανει το καναμε τσατ εδω μεσα :ρ


καλησπερες