Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2009

ΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΑ LIDL

Τα ρεπορτάζ που έχει κάνει τις τελευταίες δεκαετίες,
υποδυόμενος ρόλους, συγκλόνισαν τη Γερμανία και δημιούργησαν
ολόκληρη σχολή της ερευνητικής δημοσιογραφίας. Αυτή τη φορά,
δύο δεκαετίες και βάλε μετά το βιβλίο όπου περιέγραφε
τις συνθήκες εργασίας των ξένων μεταναστών, ο Γκίντερ Βάλραφ
ξαναφόρεσε την ποδιά του ανειδίκευτου εργάτη, για να δείξει
τις συνθήκες κάτω από τις οποίες εργάζονται στην "αναπτυγμένη"
Γερμανία αυτοί που παράγουν τα φτηνά προϊόντα της αλυσίδας
σούπερ μάρκετ Lidl. Το ρεπορτάζ που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό
της εφημερίδας "Die Zeit" κράτησε ένα μήνα στο εργοστάσιο μιάς
εταιρίας που αποτελεί αποκλειστικό προμηθευτή των Lidl
με φραντζολάκια. Η εταιρία Βαϊντσχάιμερ, σε μια κωμόπολη στη
Ρηνανία, δουλεύει επί 24 ώρες το 24ωρο, συσκευάζοντας
σε σακουλάκια 10 μικρά ψωμάκια, που μπορούν να αγοράσουν
οι πελάτες του σούπερ μάρκετ για ένα ευρώ και 5 λεπτά...

Ο Βάλραφ, που έχει πια πατήσει τα 65, χρειάστηκε
να επιστρατεύσει την τέχνη του στη μεταμφίεση, φορώντας μαύρη
περούκα και αφήνοντας μουστάκι, με στόχο να πείσει τους
εργοδότες του ότι είναι 50άρης. Χρησιμοποίησε και όλα τα τρικ
που ήξερε από το παρελθόν για να "πάρει τη δουλειά".
Μια δουλειά που αμείβεται με 7,66 ευρώ την ώρα μικτά,
κάτω δηλαδή από το επίσημο κατώτατο ωρομίσθιο της Γερμανίας,
που είναι 9,61 ευρώ. Υπερωρίες δεν υπάρχουν, Σαββατοκύριακα
ή αργίες δεν πληρώνονται έξτρα, όποιος αρρωστήσει
δεν πληρώνεται. Συνήθως μάλιστα χάνει τη "βάρδια" για πάντα.
Ο δημοσιογράφος περιγράφει τις εμπειρίες του, όταν οι
στραβωμένες από τη χρήση λαμαρίνες κολλούν πάνω στους ιμάντες
και οι εργάτες προσπαθούν να πιάσουν αυτές και τα ψωμάκια
που ίπτανται στον αέρα, καίγοντας τα χέρια τους.
Μιλάει για την τρομοκρατία της εργοδοσίας, που απολύει όποιον
τολμά να αναφερθεί σε συνδικαλιστικά δικαιώματα.
«Την πρώτη ημέρα η υπεύθυνη μου έδωσε ένα παντελόνι εργασίας
και ένα κοντομάνικο μπλουζάκι. Τη ρώτησα πώς δεν θα παγώνω
το χειμώνα. "Αν κρυώνετε, θα πρέπει να δουλεύετε πιο γρήγορα",
ήταν η απάντησή της». Ο δημοσιογράφος περιγράφει πως η πίεση
για φτηνά προϊόντα μεταφέρεται από τα σούπερ μάρκετ στους
προμηθευτές, καθιστώντας ουσιαστικά "υποχρεωτική"
την κακοπληρωμένη εργασία κάτω από απάνθρωπες συνθήκες.
Οταν ρώτησε έναν υπεύθυνο γιατί δεν αγοράζουν καινούργιες
λαμαρίνες, αυτός του απάντησε αφοπλιστικά:
"Εσείς είστε φθηνότεροι".
Μιλάει για το πώς υποχρεώθηκε με το ίδιο κοντομάνικο μπλουζάκι
να πετάει τα χαλασμένα ψωμάκια στους κάδους που υπήρχαν έξω
από το εργοστάσιο. Ή για το πώς, χωρίς προστασία, έσκιζε σε ένα
στενό δωμάτιο τα ελαττωματικά σακουλάκια, που περιείχαν
διοξείδιο του άνθρακα φτάνοντας σε σημείο λιποθυμίας.
"Αντεξα ένα μήνα στην κόλαση με τα φραντζολάκια. Εχασα πέντε
κιλά. Τις επόμενες ημέρες αισθανόμουν μόνο χαρά που είχα
τελειώσει με αυτήν την ιστορία. Μετά άρχισα να αισθάνομαι
τύψεις απέναντι στους συναδέλφους που είχα αφήσει πίσω μου.
Στα μάτια μου έχω διαρκώς την εικόνα του νεοφερμένου εργάτη
που μπαίνει μέσα στο εργοστάσιο. Μόνος, απελπισμένος, ουρλιάζει
μόλις κάψει τα χέρια του. Δεν έχει ιδέα τι να κάνει,
κανείς δεν θα τον βοηθήσει, ούτε οι συνάδελφοί του".
Ο έλεγχος του 70% της ευρωπαϊκής αγοράς από πέντε μεγάλες
αλυσίδες ενισχύει τέτοια φαινόμενα, επισημαίνει ο Βάλραφ.
Μοναδική λύση, κατά τη γνώμη του, είναι να κατανοήσουν
οι καταναλωτές τη δύναμή τους και να τη χρησιμοποιήσουν,
γυρνώντας την πλάτη σε εκείνους που παράγουν
κάτω από τέτοιες συνθήκες.
Το ερώτημα είναι βέβαια πώς μπορούν να το μάθουν οι καταναλωτές.
Δεν υπάρχουν και τόσοι πολλοί Βάλραφ
στη σύγχρονη δημοσιογραφία.

πηγή: Ελεύθερος Τύπος
και για όποιον ξέρει γερμανικά
http://www.zeit.de/online/2008/19/wallraff-lidl-broetchen

8 σχόλια :

Ναυτίλος είπε...

Πάρα πολύ ενδιαφέρον θέμα. Τα συγχαρητήρια στον δημοσιογράφο που τα κατάφερε. Όσο για μένα, χρόνια το λέω πως κάτι βρομάει με τα υπερβολικά φτηνά προϊόντα... Αυτό που με αφόπλισε είναι το γεγονός πως η πυγή είναι πιο κοντά απ’ ό,τι νόμιζα· μέσα στην Ευρώπη δηλαδή...

βασιλιας της μοναξιας είπε...

Ναυτίλος

Έτσι είναι φίλε μου. Στην καρδιά της Ευρώπης. Ακριβώς εκεί δηλαδή που πρέπει να χτυπηθεί το θηρίο.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ είπε...

αν ειναι δυνατον
ειλικρινα δεν το περιμενα ουτε ειχα διαβασει κατι γι αυτο
αν ειναι δυνατον στην πιο βιομηχανικη χωρα της ευρωπης να υπαρχει τετοιο καθεστως
η επιρροη του χιτλερ σε ολο της το μεγαλειο
ενα σωζει την χωρα μας και δεν ξερω ποσο ακομα- η ελευθερια της εκφρασης ακομα και μεσα στην εργασια μας

βασιλιας της μοναξιας είπε...

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Να τη βράσω την ελευθερία της έκφρασης όταν ο κόσμος πεινάει κι υποφέρει. Σε παραπέμπω στο βίντεο "ΑΣ ΠΑΡΟΥΜΕ ΤΗΝ ΥΠΟΘΕΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ. ΣΗΜΕΡΑ ΜΙΑ ΜΥΛΟΠΕΤΡΑ ΠΛΑΚΩΝΕΙ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ ΣΑΣ" και στα λόγια του Λιαντίνη, γιά να δεις ποιό είναι το μόνο πράγμα που έχει πιθανότητες να σώσει μία χώρα.

Greek Rider είπε...

Είναι πολλές οι εταιρείες που τα κάνουν αυτά.

Πολλές μεγάλες εταιρείες που μας πουλάνε προιόντα φίρμας βάζουν το προσωπικό τους σε καράβια που έχουν μετασκευαστεί σε εργοστάσια και βγαίνουν στα διεθνή ύδατα της Κίνας.

Εκεί δεν ισχύει το ελάχιστο εργατικό δίκαιο που υπάρχει. Και αρχίζει το μαστίγωμα! Αυτό θα πει κυριολεκτικά εργασιακή γαλέρα χωρίς εισαγωγικά.

Και βέβαια οι σύγχρονοι δούλοι εργάζονται μέχρι θανάτου.

Στην Κίνα έχουν καταγραφτεί τα περισσότερα περιστατικά κομμένων χεριών και ποδιών από αποκλειστικούς προμηθευτές αμερικανικών κυρίως εταιρειών που έρχονται μετά και μας κάνουν τους καλούς επιχειρηματίες...

Καμία αγορά στις στατομάρκες τους και τις σκατοφίρμες τους!

Καμία διαφορά δεν έχουν από τους ναζί.

Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ είπε...

βασιλια της μοναξιας
δεν θελω να πιστεψω με τιποτα οτι δεν μπορουμε να σωσουμε το μελλον μας και των παιδιων μας
ισα ισα πιστευω οτι η νεα γενια ειναι περισσοτερο ευαισθητοποιημενη απο ρην γενια των 40-55 και οι ελπιδες μου αναπτερονονται

βασιλιας της μοναξιας είπε...

Greek Rider

Όπως το λες.
Καμία αγορά στις στατομάρκες τους και τις σκατοφίρμες τους.
Αυτό ακριβώς τονίζει και ο Βάλραφ.
Ούτε ένα ευρώ στους κερατάδες.

βασιλιας της μοναξιας είπε...

ΔΙΑΔΡΟΜΗ

Αν η ευαισθητοποίηση δε μετουσιωθεί σε ΠΡΑΚΤΙΚΗ, σε βεβαιώνω οτι ποτέ δε θ' αλλάξει τίποτα.